Das Silmarillion

Het Silmarillion vertelt de goden- en heldensagen van Midden-aarde, van de schepping van de wereld tot het begin van het Derde Tijdperk, waarin de hobbits leven. "Het Silmarillion" beschrijft de gebeurtenissen van het Eerste Tijdperk – dat verre tijdperk van Midden-aarde, waarop de helden van "De Heer der Ringe" voortdurend met ontzag terugkijken. (En sommigen van hen, zoals Elrond en Galadriel, maar ook Sauron, hebben deze gebeurtenissen zelf meegemaakt.) Het is de tijd van de elfen, de langlevenden, wier liefde voor de dingen zo gedetailleerd is dat ze alles een naam geven. De mensen (de Sterfelijken, de Nachtangsten, de Onbegrijpelijken) komen pas uit de wildernis van het oosten. In deze wereld, waarin nog niet alle wegen krom zijn, ontvouwt het verhaal zich in grotere lijnen dan we sindsdien kennen. Melkor, de meester van de verraad, steelt de Silmarils, waarin het licht is opgesloten, een licht dat ouder is dan de zon en de maan, en Feanor en zijn zonen verklaren hem een hopeloze, eindeloze oorlog. Een continent vol verhalen komt in beweging, verhalen die in de liederen van de elfen worden gezongen en hier in "Het Silmarillion" worden verteld. Hoewel "Het Silmarillion" pas lang na de dood van de auteur door zijn zoon werd uitgegeven, is het ouder dan "De Heer der Ringe". De verhalen over Midden-aarde waren voor Tolkien in meer dan vijftig jaar een traditie geworden, en hij stond er uiteindelijk meer als filoloog of historicus tegenover dan als "uitvinder". En zo betraden de hobbits en hun metgezellen in "De Heer der Ringe" deze al bestaande wereld, de vaste grond van de legende onder hun voeten.