Marla Lindbergs herinneringen zijn helder: aan het vreemde bericht dat haar naar een gesloten kraamkliniek lokte. Aan de persoon die probeerde haar te doden. Aan het vreemde, fluitende hoesten van de psychopaat tijdens de strijd op leven en dood. Na jaren van psychotherapie heeft de zeer intelligente jonge vrouw geleerd: dit zijn allemaal valse herinneringen. Marla lijdt aan prosopieagnosie, gezichtsblindheid. Haar hersenen spelen haar in extreme situaties parten, wanneer ze vruchteloos probeert mensen te herkennen aan hun gezicht. Wanneer Marla een uitnodiging voor een klassenreünie in de Alpen ontvangt, hoopt ze om met haar oude klasgenoten mooie en echte herinneringen op te halen. Bij aankomst in het besneeuwde berghotel zijn alle kamers al bezet. Gebruikt servies staat op de eettafel, de open haard flakkert, maar er is niemand te zien. Marla begint de anderen te zoeken. En dan hoort ze het weer. Hetzelfde fluitende hoesten, van buiten, in de ijskoude duisternis.