Windstärke 17

Ida verlaat haar huis met niets anders dan de oude, beschadigde koffer van haar moeder, een paar favoriete kledingstukken en haar MacBook. Het is waarschijnlijk een definitief afscheid van het kleine stadje waar ze haar hele leven heeft gewoond. Ida is erg slecht in afscheid nemen; ze kon bijvoorbeeld twee maanden geleden niet eens naar de begrafenis van haar moeder komen. Op het station zoekt ze de trein die het verst wegrijdt. Ze wil in geen geval naar Hamburg, waar haar zus Tilda woont, en komt uiteindelijk op Rügen aan. Zonder plan, alleen met een grote brok woede, verdriet en schuld in haar maag, dwaalt ze over het eiland in de Oostzee. Uiteindelijk ontmoet ze Knut, de eigenaar van de lokale kroeg, en zijn vrouw Marianne, die Ida onmiddellijk in huis nemen. Samen ontbijten ze elke ochtend met belegde broodjes. Overdag brengt Ida tijd door met Marianne, ze wandelen samen door het bos of spelen Skip-Bo. 's Avonds werkt Ida samen met Knut in de kroeg. Ze ontmoet ook Leif, die net als zij veel heeft meegemaakt. Plotseling voelt alles een beetje lichter en draaglijker in Idas leven. Tot haar wereld kort daarna weer op zijn kop wordt gezet.