Nog voordat Tahsim Durgun kon fietsen, moest hij al de energierekening voor zijn moeder ontcijferen, begeleidde hij haar als tolk naar doktersbezoeken en las hij ALDI-catalogi aan de keukentafel voor. Zijn latere carrière als Duitse leraar was daarmee al bepaald. Het is handig dat hij sindsdien op de universiteit zich goed kan verstoppen tussen de studenten bedrijfskunde en de liefhebbers van ijskoude koffie, en zo kan hij zich beschermen tegen de deportatieplannen van de AfD. Een privilege dat zijn Koerdische moeder, bij wiens keukentafel Tahsim elke avond terugkeert, niet wordt gegund. Net als Tahsim, maken veel jonge mensen met een migratieachtergrond, die vroeg verantwoordelijkheid nemen voor hun ouders en tegelijkertijd hun plek moeten vinden in een vaak vijandig land. Met scherpe intelligentie, een grote beheersing van de taal en een cynische humor, reflecteert Tahsim Durgun op hoe we allemaal met elkaar willen leven – met en zonder migratiegeschiedenis.