Du musst meine Hand fester halten, Nr. 104

Er is geen weg die niet uiteindelijk naar huis leidt. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog wordt midden in Duitsland een jongetje gevonden dat niets weet over zichzelf en zijn afkomst. Zijn leeftijd wordt geschat, hij krijgt de naam Hartmut en groeit op in een katholiek kindertehuis, waar veel orde en nog meer discipline heerst. Wie ben je, als niemand je kent? Daar leert hij de iets oudere oorlogskind Margret kennen, die hem al in het tehuis probeert te beschermen. De twee worden een onmisbare steun voor elkaar en besluiten elkaar nooit meer los te laten. Slim, invoelend en ontroerend vertelt Susanne Abel in haar nieuwe roman over de levenslange liefde tussen twee kinderen uit een tehuis. Maar terwijl ze met alle kracht proberen samen het verleden te vergeten en een normaal leven te leiden, zullen de gevolgen van hun verleden ook bepalend zijn voor de volgende generaties. Indringend en confronterend. Een aangrijpend familieverhaal over de invloed van ons verleden op onze nakomelingen. Het kleine Emily lijdt onder de hardnekkige stilte van haar overgrootouders Margret en Hartmut, bij wie ze opgroeit vanwege de instabiele levensstijl van haar moeder. Als tiener begint ze uiteindelijk zich met het verleden te verdiepen. Zal het haar lukken om de erfenis van de onverwerkte trauma's van haar familie eindelijk te doorbreken? "Susanne Abel schrijft vermakelijke, zelfs humoristische romans over het ellende waarin we allemaal geboren worden, zonder dat we het kunnen kiezen. Chapeau!" - stern.