SuperSmart Willowbastsamenstelling - voedingssupplement - 60 vegetarische capsules

Willow Bark Extract is een pijnstillend en hartbeschermend voedingssupplement gewonnen uit de bast van de wilg. Het is een zachter, stabieler en veiliger plantaardig alternatief voor aspirine-medicijnen. De afgelopen maanden is er een spectaculaire vraag naar dit product ontstaan, vanwege de klinisch bewezen synergetische werking, de natuurlijke rijkdom aan salicine en de duurzame effecten op chronische pijn en de bloedcirculatie.

Hoe kunnen we de enorme interesse van consumenten in wilgenbastextract verklaren?

Het medische gebruik van wilgenbast wordt al eeuwenlang en in verschillende culturen toegepast. Van het keizerlijke China tot de inheemse bevolking van Amerika, via het oude Griekenland en het middeleeuwse Europa, gebruikten verschillende volkeren wilgenbast om hun pijn te verlichten en hun koorts te verlagen (1).

In 1828 geloofde Pierre-Joseph Leroux, een Franse apotheker, de werkzame stof die verantwoordelijk was voor deze effecten te hebben geïdentificeerd: salicine. Het werd snel ontdekt dat deze stof in het lichaam wordt omgezet in salicylzuur, een verbinding met onmiskenbare pijnstillende en koortsverlagende eigenschappen. Hierop volgde een intense race tussen laboratoria om de synthese van dit molecuul te bereiken. Een Duitse chemicus, werkzaam voor het bedrijf Bayer, won deze race in 1897 door voor het eerst een derivaat van salicylzuur (acetylsalicylzuur) te produceren zonder wilgenbast. Dit medicijn, genaamd "Aspirine", was een groot succes en verdreef wilgenbast bijna 120 jaar lang van de markt...

Maar onlangs heeft het extract van wilgenbast een verrassende en opmerkelijke heropleving doorgemaakt. Hoe kan dit worden verklaard? In werkelijkheid heeft Pierre-Joseph Leroux een fout gemaakt. Salicine is een werkzame stof in wilgenbast, maar het is niet de enige! Er zijn tientallen andere natuurlijke moleculen die synergetisch werken en de werking van salicine aanvullen (2-3): proanthocyanidinen (sterk afgebroken door onze darmflora), ontstekingsremmende flavanonen (naringenine, eriodictyiol) (4-5), flavanonolen (dihydroquercetine), flavonolen (catechine) en polyfenolen (caffeïne, ferulazuur, kaneel, vanille, hydroxybenzoëzuur en cumarazuur). En het zijn al deze natuurlijke stoffen die de ontstekingsremmende werking van wilgenbastextract verklaren, maar ook de antioxidant-, antiseptische en immuunstimulerende werking (6). Verschillende studies hebben aangetoond dat het plasmasalicinegehalte te laag was om de pijnstillende werking van het extract alleen te verklaren (7-8).

Door slechts één van deze natuurlijke stoffen te isoleren en synthetisch in een reeds gemetaboliseerde vorm aan te bieden, heeft het bedrijf Bayer een effectief pijnstillend middel ontwikkeld, dat echter ernstige bijwerkingen kan veroorzaken voor het lichaam. Het unieke werkingsmechanisme brengt namelijk grote hoeveelheden salicylzuur vrij, wat op de lange termijn schadelijk kan zijn voor het lichaam (met name voor het maagdarmstelsel en de bloedstolling). In tegenstelling hiermee, is de werking van wilgenbast gebaseerd op verschillende ontstekingsremmende mechanismen en brengt het de maag niet direct in contact met acetylsalicylzuur. Zo bevat wilgenbastextract bijvoorbeeld een potentieel salicylzuurgehalte dat 10 keer lager is dan bij traditionele aspirinetabletten, voor vergelijkbare fysiologische effecten.

Wat zijn de belangrijkste voordelen van wilgenbastextract?

Wilgenbastextract heeft ontstekingsremmende, pijnstillende en hartbeschermende werkingen. Het is vooral geschikt voor:

• Mensen met acute of chronische pijn (hoofdpijn, rugpijn, artrosepijn, menstruatiekrampen, griepachtige verschijnselen, enz.).
  Wetenschappelijke studies hebben officieel de effectiviteit van wilgenbast bij het verlichten van chronische en acute pijn aangetoond. Een samenvatting die in 2007 werd gepubliceerd, concludeerde dat wilgenbast effectief is bij lumbale pijn (rugpijn) gedurende een periode van ongeveer 4 weken. Het onderzoek toont ook de effectiviteit van wilgenbastextract bij het verlichten van pijn in verband met artrose, met name artrose van de knie en heup (14-15). De auteurs wijzen erop dat de effecten langzamer optreden dan bij het innemen van ontstekingsremmende medicijnen, maar dat ze aanzienlijk minder bijwerkingen veroorzaken. In 2009 demonstreerde een team van onderzoekers de effectiviteit van wilgenbastextract bij spierpijn, gebaseerd op drie grote klinische studies (16).
• Voor mensen ouder dan 50 jaar die het cardiovasculaire risico willen verminderen, oxidatieve stress willen bestrijden en hun algehele gezondheid willen verbeteren.
  Lage doses aspirine (bekend als "baby-aspirine") worden al jaren aanbevolen voor mensen ouder dan 50 om hart- en vaatziekten en beroertes te voorkomen, met name bij mensen met cumulatieve risicofactoren. De werking van salicylzuur voorkomt de vorming van bloedstolsels en vermindert daardoor het risico op een cardiovasculaire gebeurtenis. De USPSTF, een onafhankelijke groep Amerikaanse onderzoekers, bevestigde dit in 2016: Gemeten voordelen laten zien dat aspirine bij 10.000 mannen met een cardiovasculair risico van 10% gedurende 10 jaar, 225 hartaanvallen en 84 beroertes voorkomt. Dat is meer dan 300 levens gered. In de afgelopen jaren hebben echter enkele onderzoekers gesuggereerd dat de positieve effecten van aspirine de schadelijke bijwerkingen niet systematisch overtreffen (waaronder het verhoogde risico op bloedingen). Wilgenbastextract lijkt het perfecte alternatief voor aspirine voor mensen die het cardiovasculaire risico willen verminderen zonder andere risico's te lopen.

Wat zijn de verschillen tussen wilgenbastextract en medisch aspirine (acetylsalicylzuur)?

Er zijn drie belangrijke verschillen tussen wilgenbastextract en medisch aspirine.

1. Voor pijnverlichting werkt wilgenbast minder snel dan acetylsalicylzuur, maar het effect is op de lange termijn aanhoudender.
2. Wilgenbastextract veroorzaakt niet de ongewenste bijwerkingen (irritatie van het maagslijmvlies en remming van de bloedstolling) van acetylsalicylzuur. De plant wordt op een heel andere manier verwerkt dan haar synthetische equivalent (9). Dit bijzondere kenmerk is onderdeel van de multitargettherapie, een nieuw therapeutisch concept dat zich richt op het uitoefenen van fysiologische effecten door een combinatie van doelen, en niet door de werking van een enkel, hooggedoseerd molecuul. Onderzoekers hebben vastgesteld dat dit type therapie, door een lagere individuele dosering van de werkzame stoffen, bijwerkingen kan verminderen of zelfs elimineren (10-12).
3. Wilgenbastextract heeft ook antioxidatieve, anti-infectieuze, immuunstimulerende en tonicerende eigenschappen.

Welke werkingsmechanismen zijn er voor het extract van wilg?

Het werkingsmechanisme van salicylzuur is al lang een geheim geweest. Pas in 1971 toonden John Vane en zijn team van de Wellcome Foundation aan dat het de werking van bepaalde enzymen remt die betrokken zijn bij de stofwisseling van arachidonzuur: COX-1 en COX-2. Deze enzymen bevorderen de eerste stap bij de vorming van een familie van eicosanoïden, signaalmoleculen die betrokken zijn bij ontstekingsprocessen.

Door de werking van COX te blokkeren, verminderen salicylzuren de productie van veel ontstekingsmediatoren, die verantwoordelijk zijn voor de pijn, zwelling en symptomen die verband houden met het ontstekingsproces. De remming van het enzym COX-1 leidt ook tot een verminderd gehalte aan thromboxaan, een vasoconstrictorische boodschapper die een verhoging van de bloeddruk veroorzaakt. Dit is het werkingsmechanisme dat het gebruik van aspirine in lage doses verklaart om het risico op een hartaanval te verminderen (17). Een aantal studies heeft aangetoond dat salicylzuur ook interageert met RNA en co-enzym A, wat mogelijke toepassingen op het gebied van oncologie opent (18).

Alle andere verbindingen die in het wilgenextract aanwezig zijn, hebben complexe en complementaire cellulaire mechanismen, waaronder de indirecte remming van de pro-inflammatoire cytokines TNF-alfa en interleukine-6, de remming van de translocatie van het NF-kB-eiwit (19) en de inactivering van de transcriptie van bepaalde genen die verband houden met ontstekingen.