Fünf, sechs, sieben, acht

Anton, 60 jaar oud, is stepptapper. Ja, hij is niet meer zo snel als vroeger, maar met zijn ervaring en expressiviteit danst hij – nog steeds – beter dan de meeste. Wie zou hem dan het recht kunnen ontzeggen om als choreograaf op een theaterpodium te werken? Maar de nieuwe artistiek leider ziet het anders – en neemt juist Emma, Antons dochter, aan. Anton is gekwetst, boos, verdrietig en tegelijkertijd trots op zijn dochter. Hij kan haar dat niet laten zien. De afwijzing roept iets in hem op, iets dat hij niet langer kan en: het gevoel van ouder worden. Plotseling voelt hij zijn eigen sterfelijkheid en vraagt zich af of hij zijn leven goed heeft geleefd. Een vraag die hem doet denken aan een oude, grote liefde. Jo was destijds gewoon spoorloos verdwenen. Zou hij een beter leven hebben gehad met haar? Het is Emma die op het spoor van Jo komt. Samen reist hij naar Ierland. Oude conflicten tussen vader en dochter komen weer aan het licht. Voor Anton wordt het een reis naar zichzelf, en hij beseft: Het is pas voorbij als het voorbij is. Tot die tijd wil hij het leven leven.