Vertrek en afscheid op Eagle Island – waarom het terugkijken de wonden van ons leven kan helen. »Met 72 jaar besloot Julie Cooper voor de tweede keer in haar leven dat het tijd was om de eenzaamheid te trotseren. Het was een heldere lentedag, een maandag. Haar man Nat was al vier jaar overleden, en haar beste en enige vriendin Ann al zes maanden. Vanuit het raam van haar woonkamer was de zee te zien. Witte schuimkoppen zaten op de golven die het haventje binnen stroomden. De wind liet de krabbenboten, die nog niet waren uitgevaren, heen en weer wiegen. In het oosten, boven het naburige eiland Eagle Island, kwam de zon op en een roodachtige gloed verspreidde zich over het water. Dit optimistisch roze gekleurde begin van de dag was een belediging voor haar gevoelens, vond Julie. Ze voelde een diepe heimwee naar Nat en Ann, maar ook naar Mina, die al zo lang niet meer in Stone Harbor woonde.«