Prins Myschkin, geteister door epilepsie en bekend om zijn naïviteit, wordt door iedereen "de idioot" genoemd. Na een lang verblijf in een sanatorium keert hij terug naar Sint-Petersburg, en de goedhartige jonge prins wordt betrokken bij een liefdesdriehoek, waaruit hij niet meer weet te ontsnappen: Vanaf nu worden zijn daden bepaald door zijn liefde voor Aglaja en zijn diepe medeleven met Nastassja, in wie hij als enige niet de vrouw met een twijfelachtige reputatie ziet, maar het lijdende mens. Myschkin is tegelijkertijd een dwaas en een heilige, een Don Quichote van de liefde.